مرداد ماه 96

امروز خونه بودم و یه کم از غوغای زندگی به دور...

به سن خودم نگاه میکنم که دارم روز به روز به 30 سالگی نزدیکتر میشوم و چقدر چقدرچقدر زمان زود میگذره.

و منی که ایده آل فکر میکردم الان محتاط تر شدم.

بداخلاقتر هم شدم...

همچنان درس و همچنان کارهای اداری و کارها و بیزینس شخصیم رو دنبال میکنم و خیلی روزها خسته میشم و واقعا انتظار آخر هفته های تعطیل رو میکشم.

اهدافم هنوز به دو صورت کلی یعنی اتمام درس دکترا و مهاجرت به کانادا خلاصه میشه و توی زیر مجموعه اش میشه بیزینس خودم و ... .

اگه بشه میخوام از هفته بعد ببینم میتونم برم استخر یا نه.

از نظر زندگی و مالی، خب اوضاعم بر وفق مراد نیست متاسفانه و همینم بیشتر روی من فشار میاره.

در کنار اینکه میخوام شکر کنم خدا رو ولی میترسم که زندگیم داره به کجا میرسه.

خیلی هوس ژاپنی که سال قبل رفتم رو کردم...زندگی کارت پستالی و آروم.. شهروندهای قانون مدار ...

آدم های کاری... و چقدر لذت بخش بود این سفر برای من که فقط نگاه میکردمشون و چقدر جالب بود.

احتمالا اول شهریور برم گرجستان چند روزی... حساب بانکی هم برای مهاجرت میخوام این هفته باز کنم.

هفته ای هست که جلسات کاری خودم ادامه داره و امیدوارم به نتیجه هم برسه که خیلی پول لازمم خیلی.

داداشم میگفت برای کارهایی که وظیفت بوده پیگیری کن و نه کارهایی که خودشون قراره بهت زنگ بزنن. و این راه حل تقریبا کارهامو به نظم درمیاره.

به هرحال حال خوبی ندارم و هرچیز کوچیکی را که کورسوی امیدی برام ایجاد کنه بزرگش میکنم چون واقعا شرایط خونوادگیمون خوب نیست و امیدوارم فقط به خلوص پدرومادرم...

دوس دارم هفتگی توی این دوران اینجا بنویسم و قدر این وبلاگ رو میدونم حسابی که روزهای سختی با من گذرونده.

وسط ماه رمضان و فرجه امتحان...